menu

menu

joyce

celine

Mini-serie Inzichten #1: ‘Ik zit niet vast in wie ik ben.’

Door Joyce Celine

persoonlijke groei mindset

‘Ik zit niet vast in wie ik ben.’

Ik weet het nog zo ontzettend goed. Ik weet nog hoe de bank er uit zag waar ik op zat. Ik weet nog welke koffietafel we in de woonkamer hadden staan. Ik weet nog hoe de spanning die ik keer op keer vreesde weer terug kwam in de ruimte.

Het was weer zover. Ik zou weer horen dat ik iets verkeerd heb gedaan. De afwas vergeten in de vaatwasser te zetten? De wasmachine niet aangezet? De hond nog niet uitgelaten? Of weer een 4 voor die wiskunde opdracht?

Het maakte niet echt uit wat de oorzaak was; deze situaties waren een terugkerend fenomeen bij ons thuis toen ik in mijn tienertijd zat.

Ik weet ook dat ik vaak al wist hoe de situatie zou eindigen.

Ik zou huilend zeggen dat ik heel graag WEL wilde veranderen, maar niet wist hoe.

Ik zou zeggen dat ik het echt geprobeerd had, maar simpelweg vergeten was om te doen. Ik snapte de frustratie van mijn ouders absoluut, want het ís irritant als je elke keer iets vraagt aan je dochter en je komt thuis zonder resultaat. Maar ik wist zelf ook niet hoe het kon dat ik niet netjes mijn taken af werkte wanneer het van mij werd gevraagd.

Het ergste was mijn kamer opruimen. Ik. kreeg. het. niet. voor. elkaar. Elke keer wanneer ik het probeerde, raakte ik afgeleid door iets wat ik onder een berg kleding terug vond en was mijn aandacht bij hele andere dingen dan het opruimen van mijn kamer. Het was een wekelijks drama waarbij er discussies en ruzies volgden en waar wij thuis, heel eerlijk gezegd, nooit echt uit zijn gekomen.

Op een gegeven moment werd ik ouder, kreeg ik een relatie en ging ik al vroeg het huis uit, waarna ik trouwde. Dat probleem van vergeetachtigheid verdween niet, maar de discussies waren in elk geval opgehouden. Totdat mijn kersverse man het ook vervelend begon te vinden dat ik afspraken niet na kwam of bepaalde zaken maar niet op orde leek te krijgen.

En juist op dat moment ging er bij mij een lampje branden.

Hoe kan het dat ik zowel bij mijn ouders als bij mijn man een grote behoefte heb om het GOED te doen…. Maar het toch nooit voor elkaar kreeg? Was ik raar? Kon ik het gewoon niet? Zou ik dit nou echt nooit kunnen veranderen?

Ergens iets in mij zei dat dat niet zo kon zijn. Ik ben een slimme meid, met meerdere diploma’s op mijn naam, dus ik wist dat ik echt wel dingen kon bereiken. Maar waarom moest het dan altijd zo MOEILIJK gaan?

Toen het in mijn nieuwe huishouden met mijn man ook de spuigaten uit begon te lopen, heb ik hulp ingeschakeld.

In de jaren ervoor deed ik de opleiding tot juf en kreeg ik in die opleiding te maken met allerlei interessante fenomenen waar ik nog nooit over had nagedacht.

Zou het ook kunnen dat ik mijn hele leven al ADHD heb gehad? Zou het kunnen dat ik hoogsensitief ben?

Zouden al die jaren van strijd te verklaren zijn?

Tot die tijd dacht ik dat het aan mij lag. Aan mij als persoon. Als de Joyce die ik ben, die dingen gewoon niet ‘kon’; punt uit.

Uiteindelijk ben ik er niet 100% zeker over of ik een vorm van ADHD heb. Ik heb een gesprek gehad die zou kunnen leiden tot een officiële test, maar daarvoor was het voor mij eigenlijk al wel duidelijk. Ik ervaar vele symptomen van ADD en hoogsensitiviteit en dat maakt het soms moeilijk om bepaalde dingen voor elkaar te krijgen die voor anderen zo gemakkelijk lijken.

Misschien kun je je voorstellen dat bij deze realisatie er een last zo groot als drie olifanten en een vrachtwagen van mijn schouders vielen.

Het lag niet aan mij.

Ik ben niet raar.

Ik ben niet moeilijk.

Ik ben gewoon Joyce, met haar eigen dingen die heel normaal zijn. Voor mij.

Deze ontdekking deed ik in de stoel van mijn gesprekstherapeut en ik ben nog eeuwig dankbaar voor de huisarts die mij naar hem doorverwezen heeft. Dit is het begin geweest van een zoektocht naar antwoorden, maar ook een zoektocht naar wat er eigenlijk nog meer mogelijk is.

Daar, in die stoel, met de tranen in mijn ogen, begon ik in te zien wat je als mens eigenlijk ZELF kunt bepalen. 

Ik kan mij laten weerhouden door ‘wat ik niet kan’, maar ik kan het ook zien als een positieve eigenschap. Want de creativiteit knalt zo’n beetje uit mijn lijf. De gevoeligheid die ik heb zorgt er voor dat ik heel betrokken met mensen kan communiceren en veel dingen goed kan aanvoelen.

Door te kijken naar deze positieve kant van waar ik toch mee moest leren leven, inspireerde dat om ook in andere dingen verder te kijken.

Ik leerde over het verschil tussen een growth-mindset en een fixed-mindset.

Om je even bij te praten als je niet precies weet wat dat betekent:

  • Een fixed-mindset is een idee waar mensen naar leven die inhoudt dat je intelligentie en kwaliteiten zijn zoals ze zijn. Niet veranderbaar. Je hebt dit meegekregen in je genen, je bent zoals je bent en daar is niks aan te veranderen. Je hebt het talent, of je hebt het niet.
  • Een growth-mindset is het tegenovergestelde. Dit is een idee van leven waarbij je gelooft dat je kunt groeien, dingen kunt aan- en afleren en door inspanning beter kunt worden.

 

Wanneer je zo naar deze twee mindset vormen kijkt, dan kan ik meteen zien in welke ik ben opgegroeid. Het eeuwige blijven trekken van mijn ouders aan wat ik zou ‘moeten kunnen omdat zij het ook konden’ zonder actieplan, zonder verder te kijken dan de neus lang is heeft bij mij het idee geïnstalleerd dat ik ben zoals ik ben en dat ik dingen ‘niet kon en ook nooit zal gaan kunnen’.

Disclaimer: Ik ben mijn ouders ontzettend dankbaar voor hun opvoeding, want het heeft mij uiteindelijk gemaakt wie ik ben en they did the best they could – maar het was niet de manier waarop ik mijn leven wilde voortzetten.

Ik heb mijn ouders wel eens verweten dat ze niet zelf aan de bel hebben getrokken bij iemand op school of bij een therapeut. Tot ik leerde wat mindset hiermee te maken had, snapte ik niet waarom zij dit niet zelf bedacht hadden om te doen. Maar.. Als je in je ouders kunt herkennen dat zij altijd vanuit een ‘fixed-mindset’ geleefd hebben en ook niet beter wisten.. Dan kun je een heleboel vergeven en je daarna focussen op je eigen leven. Het hier en nu. Waar wil ik vandaag de dag in geloven?

Het grootste inzicht waar ik ontzettend dankbaar voor ben in mijn leven is dat idee dat ik kan groeien.

Het simpele verschil tussen ‘Ik ben niet goed met geld en ‘Ik ben NOG niet goed met geld, but I’m working on it.

Alles is aan te leren. ALLES. Het kost je tijd, moeite en een hele dosis discipline, maar het KAN. Ik ben er heilig van overtuigd, want ik heb geleerd mijn eigen boekhouding te doen. Ik heb geleerd om goed om te gaan met geld. Ik heb systemen bedacht die mijn vermoedde ADD en hoogsensitiviteit heel leefbaar maken en waar ik zelfs van kan profiteren.

Mindset is alles. Kies voor een growth-mindset en herken de momenten dat je zegt: ‘Ik kan niet…’ of ‘Ik ben niet..’

De manier om in die growth-mindset te komen is heel simpel, maar kost tijd.

  • Stap 1: Herken de momenten dat je jezelf ‘vast zet’ met je eigen woorden. Dus zeg je tegen jezelf dat je ‘die auto toch nooit achteruit ingeparkeerd krijgt’? Dan is dat ook zo. Herken die momenten wanneer ze plaatsvinden.
  • Stap 2: Neem bewust een stapje terug en kijk eens: ‘Wow. Is dat eigenlijk waar? Zal ik dit nooit kunnen of kan ik er voor kiezen om dit te leren?’ Kies dan heel bewust voor dat laatste.
  • Stap drie is dan om de volgende keer wanneer je jezelf betrapt op weer zo’n gedachte jezelf te corrigeren. Herhaal de gedachte die je WILT geloven en zo leer je je brein aan om jezelf niet zo klem te zetten en ontwikkel je uiteindelijk een growth-mindset waarbij de hele wereld praktisch aan je voeten ligt. Heerlijk inzicht, toch?

 

Purpose Podcast met Joyce Celine

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *