menu

|

|

Van eenzaam meisje naar volwassen vrouw: dit is mijn verhaal.

door Joyce Celine

March 19, 2019

Ondernemen is eenzaam. Drie jaar lang heb ik het gedaan, full-time, gefocust op mijn eigen werk. Het heeft me veel gebracht, in positieve maar ook negatieve zin.

Ik ben nooit een echte teamplayer geweest. Op school deed ik opdrachten liever in mijn eentje en ik heb nooit op een teamsport gezeten. Ik ben vrij extravert wanneer ik in goed gezelschap ben, maar ik laad niet persé op van mensen om mij heen. Nee, ik vond het wel goed zo. In mijn eentje werken was echt iets voor mij.

Maar na drie jaar begon er wel degelijk iets aan mij te knagen.

Ik kwam steeds minder buiten, had weinig behoefte aan afspraken met vrienden en iets buiten de deur plannen voelde al vrij snel heel zwaar. Ik zat zo met mijn eigen hoofd in mijn eigen wereldje, dat ik eenzaam begon te worden. En ongelukkig. In dezelfde tijd nam ik twee maanden ‘vrij’ van social media. Heel de maanden juli en augustus van 2018 ben ik niet op Instagram geweest. Fijn dat het was! Ondanks dat mij dit nog meer isoleerde, leek ik die tijd voor mijzelf nodig te hebben. Het was een tijd van reflecteren en.. heel hard op m’n bek gaan.

Op een ochtend werd ik wakker in een depressieve bui. Ik kon niets met mijzelf aan en wist niet waar ik heen moest met mijn gevoelens. Ben, mijn man, probeerde van alles om mij op te beuren, maar deze depressieve bui was niet zomaar op te fleuren, ik zakte steeds dieper weg in negatieve gedachten. ‘Ik heb nergens zin in, ik weet niet wat ik wil met mijn leven, waarom zou ik überhaupt opstaan vandaag?’ En dat terwijl ik net die dag ergens heen moest..

Op dat moment was het voor Ben ook klaar.

We hadden het er al wel vaker over gehad, maar nu was het menens. Hij riep tegen mij dat hij geen psycholoog was en dat ik vandaag nog de huisarts moest bellen voor een verwijzing. Die ochtend, stil zittend in de auto, keek ik naar ons huis waar mijn man achter was gebleven en ik voelde mij diep van binnen ontzettend schuldig. Dit legde ook een druk op hem, dit kon ik hem niet langer aan doen. Dus belde ik de huisarts om een verwijzing te krijgen naar de psycholoog.

Het stomme is, op dit moment had ik nog helemaal niet door dat ik mentaal niet lekker in mijn vel zat. Ja, dat lees je goed, een depressie hoeft niet zo obvious te voelen als het klinkt. In eerste instantie ging ik met een andere hulpvraag naar de huisarts; ik wilde weten of ik ADD had. Wanneer je maanden lang (of zelfs jaren) in deze state of mind verkeert, is het moeilijk te zien dat dit niet ‘normaal’ is, dat het ook beter kan. Dus was mijn doel: erachter komen of ik ADD had, want dan zou het alles verklaren.

Jaaaaren lang heb ik geworsteld met alle signalen die horen bij ADD. I’ve ticked all the boxes, de omschrijving was bijna letterlijk op mij van toepassing. Hoe kon het iets anders zijn?

De psycholoog dacht hier anders over. Hij hoorde mijn verhaal aan en zag een veel grotere hulpvraag onder alle struggles liggen. Ik worstelde ook al jaren met de angst van niet goed genoeg zijn, wat mij tegenhield om echte contacten met mensen aan te gaan. Dat samen met mijn ondernemende aard, hield mij veel meer binnenshuis dan goed voor me was.

Dus toen augustus aanbrak ging de therapie van start. Het was een heerlijke kickstart, want al heb ik dit jaren uitgesteld, het voelde heerlijk om één keer per week even te kunnen sparren met iemand die de juiste vragen stelde. Alleen al na het intakegesprek voelde ik mij beter – er werd nu eindelijk actie ondernomen. En dat zette aan tot meer!

Omdat ik niet meer wist welke kant ik op moest met mijzelf én ook mijn werk, greep ik terug op een oude liefde waarvan ik wist dat ik het leuk vond om te doen.

Ik hoopte dat dit werk mij uit mijn isolement zou trekken en een structuur zou aanbrengen in mijn weken. Nou, ik kan je zeggen… ik kreeg ZO veel meer dan dat! Zorgvuldig koos ik uit waar ik wilde werken. De sociale cultuur moest positief zijn; ik hoefde niet in een macho cultuurtje rond te lopen zoals ik jaren had gedaan tijdens mijn studie. And I knew just the place.

Goede vrienden van mij hebben hun eigen koffiezaak hier in Apeldoorn: Schenkers. Ik heb even getwijfeld, want werken met vrienden.. Hoe slim is dat? Het laatste zetje kreeg ik echter door hen zelf; een dag nadat ik had besloten om het maar gewoon eens aan te dragen als optie, ging er een vacature uit. Ze hadden mensen nodig! Ik zag dit als een teken, greep mijn kans en was al snel aangenomen.

Ik belandde in een warm bad. De eerste maanden hebben we zelfs meerdere feestjes gehad en omdat ik de helft van het personeel al kende, liep ik er al snel rond alsof ik er thuis hoorde. Deze keuze was één van de beste van die tijd en ik ben nog steeds ontzettend dankbaar voor de nieuwe connecties en kansen die ik heb gekregen binnen dit bedrijf.

Eenmaal in therapie en werkend in het koffiehuis begon ik in te zien dat mijn jarenlange eenzaamheid in mijn werk mij geen goed had gedaan. Ik kreeg geen plezier meer uit mijn werk, want ik werkte zonder missie. Ik ging letterlijk van paycheck to paycheck, en had amper raakvlakken met mijn klanten.

Het werk in mijn bedrijf was een transactie geworden, geen liefde meer voor mijn vak.

Op dat moment besloot ik dus te stoppen. Ik moest voor mijzelf kiezen. Ik kon niet anders. Er moest méér zijn voor mij, dat is wat het koffiehuis mij geleerd heeft. En dus begon de volgende zoektocht; maar wat wilde ik dan wel?

Nou, geloof mij, dit kwam niet vanzelf. Oh no, ook al leest dit allemaal heel logisch weg, zo ging het absoluut niet. Duizenden ideeën later (en vele verwarrende brainstormsessies) kon ik zeggen dat ik in ieder geval wilde schrijven, kennis wilde delen en inspireren. Ik wilde vrouwen helpen zoals ik. Met wat ik dan ook te bieden had.

In de maanden die volgden, heb ik heel hard gewerkt aan mijn eigenwaarde.

Pijnlijke ervaringen van járen geleden werden onderuit gehaald en ookal denk ik dat de twijfel van ‘goed genoeg zijn’ nooit helemaal verleden tijd zal zijn voor mij, ik kan er nu heel goed mee leven. Ik ben geen slachtoffer meer, maar heb de toekomst zelf in de hand.

Woensdag zal ik in mijn e-maillijst meer delen over mijn vraagstuk van ‘niet goed genoeg zijn’. Als je hier graag meer over wilt weten, dan kun je je hier inschrijven. Ik vertel hoe ik van onzeker meisje naar volwassen vrouw ging. Mijn verhaal is geen unieke variant en ik weet dat veel vrouwen met deze vragen worstelen, daarom is het ook dat ik dit met je wil delen. Elke dag draag ik (letterlijk!) een reminder voor mijzelf dat ik goed genoeg ben en in mijn huis vind je de tekst:

‘You have the right to thrive, shine and succeed!’

Voor mij was het nodig om het koffiehuis in mijn leven te laten, gedwongen het huis uit te moeten voor een nieuwe uitdaging én in gesprek te gaan met iemand die mij echt kon helpen. Ik weet nu dat ik heerlijk op mijzelf kan zijn, dagen achtereen in mijn eentje (en met Ben!) kan werken, maar ook ergens in de week een dagje nodig heb om mij te omringen met mensen.

Ik heb harde lessen geleerd, maar ik ben nu op zo’n betere plek dan een half jaar terug en dat heb ik grotendeels aan mijn omgeving te danken. Ik kan gemakkelijker afspreken met vrienden, heb weer een passie en doel in mijn eigen werk en sta niet langer op met grote, onbeantwoorde levensvragen.

Ik heb weer controle over mijn eigen leven.

Stel jij jezelf de grote vraagstukken nog elke dag wanneer je opstaat? Denk jij dat je het niet waard bent om meer uit je leven te halen en blijf je hangen in eenzaamheid? Als dit herkenbaar voor je is, wil ik je herinneren aan wat mij geholpen heeft. Met iemand in gesprek gaan. Het huis uit komen. Ga naar de huisarts, vertel over je gevoelens en gedachten en kies voor een betere versie van jezelf. Het is het zo waard, dat beloof ik je. Blijf hier niet langer in je eentje mee worstelen, maar ga ervoor!

|

|

menu

schrijver.
DESIGNER. levensgenieter.

about

blog

contact

transparant met een koffie in de hand.

schrijver. DESIGNER. levensgenieter.

menu

|

|

terug naar blogoverzicht

Van eenzaam meisje naar volwassen vrouw: dit is mijn verhaal.

door Joyce Celine

March 19, 2019

Ondernemen is eenzaam. Drie jaar lang heb ik het gedaan, full-time, gefocust op mijn eigen werk. Het heeft me veel gebracht, in positieve maar ook negatieve zin.

Ik ben nooit een echte teamplayer geweest. Op school deed ik opdrachten liever in mijn eentje en ik heb nooit op een teamsport gezeten. Ik ben vrij extravert wanneer ik in goed gezelschap ben, maar ik laad niet persé op van mensen om mij heen. Nee, ik vond het wel goed zo. In mijn eentje werken was echt iets voor mij.

Maar na drie jaar begon er wel degelijk iets aan mij te knagen.

Ik kwam steeds minder buiten, had weinig behoefte aan afspraken met vrienden en iets buiten de deur plannen voelde al vrij snel heel zwaar. Ik zat zo met mijn eigen hoofd in mijn eigen wereldje, dat ik eenzaam begon te worden. En ongelukkig. In dezelfde tijd nam ik twee maanden ‘vrij’ van social media. Heel de maanden juli en augustus van 2018 ben ik niet op Instagram geweest. Fijn dat het was! Ondanks dat mij dit nog meer isoleerde, leek ik die tijd voor mijzelf nodig te hebben. Het was een tijd van reflecteren en.. heel hard op m’n bek gaan.

Op een ochtend werd ik wakker in een depressieve bui. Ik kon niets met mijzelf aan en wist niet waar ik heen moest met mijn gevoelens. Ben, mijn man, probeerde van alles om mij op te beuren, maar deze depressieve bui was niet zomaar op te fleuren, ik zakte steeds dieper weg in negatieve gedachten. ‘Ik heb nergens zin in, ik weet niet wat ik wil met mijn leven, waarom zou ik überhaupt opstaan vandaag?’ En dat terwijl ik net die dag ergens heen moest..

Op dat moment was het voor Ben ook klaar.

We hadden het er al wel vaker over gehad, maar nu was het menens. Hij riep tegen mij dat hij geen psycholoog was en dat ik vandaag nog de huisarts moest bellen voor een verwijzing. Die ochtend, stil zittend in de auto, keek ik naar ons huis waar mijn man achter was gebleven en ik voelde mij diep van binnen ontzettend schuldig. Dit legde ook een druk op hem, dit kon ik hem niet langer aan doen. Dus belde ik de huisarts om een verwijzing te krijgen naar de psycholoog.

Het stomme is, op dit moment had ik nog helemaal niet door dat ik mentaal niet lekker in mijn vel zat. Ja, dat lees je goed, een depressie hoeft niet zo obvious te voelen als het klinkt. In eerste instantie ging ik met een andere hulpvraag naar de huisarts; ik wilde weten of ik ADD had. Wanneer je maanden lang (of zelfs jaren) in deze state of mind verkeert, is het moeilijk te zien dat dit niet ‘normaal’ is, dat het ook beter kan. Dus was mijn doel: erachter komen of ik ADD had, want dan zou het alles verklaren.

Jaaaaren lang heb ik geworsteld met alle signalen die horen bij ADD. I’ve ticked all the boxes, de omschrijving was bijna letterlijk op mij van toepassing. Hoe kon het iets anders zijn?

De psycholoog dacht hier anders over. Hij hoorde mijn verhaal aan en zag een veel grotere hulpvraag onder alle struggles liggen. Ik worstelde ook al jaren met de angst van niet goed genoeg zijn, wat mij tegenhield om echte contacten met mensen aan te gaan. Dat samen met mijn ondernemende aard, hield mij veel meer binnenshuis dan goed voor me was.

Dus toen augustus aanbrak ging de therapie van start. Het was een heerlijke kickstart, want al heb ik dit jaren uitgesteld, het voelde heerlijk om één keer per week even te kunnen sparren met iemand die de juiste vragen stelde. Alleen al na het intakegesprek voelde ik mij beter – er werd nu eindelijk actie ondernomen. En dat zette aan tot meer!

Omdat ik niet meer wist welke kant ik op moest met mijzelf én ook mijn werk, greep ik terug op een oude liefde waarvan ik wist dat ik het leuk vond om te doen.

Ik hoopte dat dit werk mij uit mijn isolement zou trekken en een structuur zou aanbrengen in mijn weken. Nou, ik kan je zeggen… ik kreeg ZO veel meer dan dat! Zorgvuldig koos ik uit waar ik wilde werken. De sociale cultuur moest positief zijn; ik hoefde niet in een macho cultuurtje rond te lopen zoals ik jaren had gedaan tijdens mijn studie. And I knew just the place.

Goede vrienden van mij hebben hun eigen koffiezaak hier in Apeldoorn: Schenkers. Ik heb even getwijfeld, want werken met vrienden.. Hoe slim is dat? Het laatste zetje kreeg ik echter door hen zelf; een dag nadat ik had besloten om het maar gewoon eens aan te dragen als optie, ging er een vacature uit. Ze hadden mensen nodig! Ik zag dit als een teken, greep mijn kans en was al snel aangenomen.

Ik belandde in een warm bad. De eerste maanden hebben we zelfs meerdere feestjes gehad en omdat ik de helft van het personeel al kende, liep ik er al snel rond alsof ik er thuis hoorde. Deze keuze was één van de beste van die tijd en ik ben nog steeds ontzettend dankbaar voor de nieuwe connecties en kansen die ik heb gekregen binnen dit bedrijf.

Eenmaal in therapie en werkend in het koffiehuis begon ik in te zien dat mijn jarenlange eenzaamheid in mijn werk mij geen goed had gedaan. Ik kreeg geen plezier meer uit mijn werk, want ik werkte zonder missie. Ik ging letterlijk van paycheck to paycheck, en had amper raakvlakken met mijn klanten.

Het werk in mijn bedrijf was een transactie geworden, geen liefde meer voor mijn vak.

Op dat moment besloot ik dus te stoppen. Ik moest voor mijzelf kiezen. Ik kon niet anders. Er moest méér zijn voor mij, dat is wat het koffiehuis mij geleerd heeft. En dus begon de volgende zoektocht; maar wat wilde ik dan wel?

Nou, geloof mij, dit kwam niet vanzelf. Oh no, ook al leest dit allemaal heel logisch weg, zo ging het absoluut niet. Duizenden ideeën later (en vele verwarrende brainstormsessies) kon ik zeggen dat ik in ieder geval wilde schrijven, kennis wilde delen en inspireren. Ik wilde vrouwen helpen zoals ik. Met wat ik dan ook te bieden had.

In de maanden die volgden, heb ik heel hard gewerkt aan mijn eigenwaarde.

Pijnlijke ervaringen van járen geleden werden onderuit gehaald en ookal denk ik dat de twijfel van ‘goed genoeg zijn’ nooit helemaal verleden tijd zal zijn voor mij, ik kan er nu heel goed mee leven. Ik ben geen slachtoffer meer, maar heb de toekomst zelf in de hand.

Woensdag zal ik in mijn e-maillijst meer delen over mijn vraagstuk van ‘niet goed genoeg zijn’. Als je hier graag meer over wilt weten, dan kun je je hier inschrijven. Ik vertel hoe ik van onzeker meisje naar volwassen vrouw ging. Mijn verhaal is geen unieke variant en ik weet dat veel vrouwen met deze vragen worstelen, daarom is het ook dat ik dit met je wil delen. Elke dag draag ik (letterlijk!) een reminder voor mijzelf dat ik goed genoeg ben en in mijn huis vind je de tekst:

‘You have the right to thrive, shine and succeed!’

Voor mij was het nodig om het koffiehuis in mijn leven te laten, gedwongen het huis uit te moeten voor een nieuwe uitdaging én in gesprek te gaan met iemand die mij echt kon helpen. Ik weet nu dat ik heerlijk op mijzelf kan zijn, dagen achtereen in mijn eentje (en met Ben!) kan werken, maar ook ergens in de week een dagje nodig heb om mij te omringen met mensen.

Ik heb harde lessen geleerd, maar ik ben nu op zo’n betere plek dan een half jaar terug en dat heb ik grotendeels aan mijn omgeving te danken. Ik kan gemakkelijker afspreken met vrienden, heb weer een passie en doel in mijn eigen werk en sta niet langer op met grote, onbeantwoorde levensvragen.

Ik heb weer controle over mijn eigen leven.

Stel jij jezelf de grote vraagstukken nog elke dag wanneer je opstaat? Denk jij dat je het niet waard bent om meer uit je leven te halen en blijf je hangen in eenzaamheid? Als dit herkenbaar voor je is, wil ik je herinneren aan wat mij geholpen heeft. Met iemand in gesprek gaan. Het huis uit komen. Ga naar de huisarts, vertel over je gevoelens en gedachten en kies voor een betere versie van jezelf. Het is het zo waard, dat beloof ik je. Blijf hier niet langer in je eentje mee worstelen, maar ga ervoor!

Van eenzaam meisje naar volwassen vrouw: dit is mijn verhaal.

schrijver.
DESIGNER.
levensgenieter.

client login

home

blog

contact

about

login

coaching

menu

menu

& een bewuste lifestyle

succesvol ondernemen

home

blog

about

coaching

contact

login

  1. Denise

    March 21st, 2019 at 10:07 am

    Bedankt voor het delen van je verhaal.
    Al gun je het niemand, is het toch fijn om te weten dat je niet alleen bent in je gedachtes en gevoelens. En dat je elkaar hiermee kan helpen!

  2. Joyce van Essen

    March 22nd, 2019 at 10:39 am

    Haa Denise!
    Wat leuk en mooi om dit te lezen. Precies wat mijn insteek was met deze blog, dus wat super fijn dat je ook even de tijd neemt om dit te laten horen. En graag gedaan! Liefs, Joyce.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

and these are my friends..

Elke woensdag is het insiders-tijd!

Deze e-mails zijn het verlengde van mijn blog. Het is hét moment van de week waarop ik meer contact kan leggen met jou en de andere 700 vrouwen die mee doen. Je vindt er linkjes naar de blogs én lifestyle tips die nergens anders verschijnen. Zie ik je woensdag?

Yes, schrijf mij in!

Ik ben Joyce. Een gewone vrouw met de ambitie voor een bijzonder leven.

Ik ben Joyce. Een gewone vrouw met de ambitie voor een bijzonder leven.

Elke dag schrijf ik, spreek ik en coach ik met één groot doel in mijn achterhoofd: ik geloof dat elke vrouw het verdient om trots te zijn op wie ze is, grote dromen te hebben en haar favoriete leven te leiden.

Elke woensdag is het insiders-tijd!

Deze e-mails zijn het verlengde van mijn blog. Je vindt er linkjes naar de blogs én lifestyle tips die nergens anders verschijnen. Zie ik je woensdag?

Elke dag schrijf ik, spreek ik en coach ik met één groot doel in mijn achterhoofd: ik geloof dat elke vrouw het verdient om trots te zijn op wie ze is, grote dromen te hebben en haar favoriete leven te leiden.